Młodym całe życie

Chorób autoimmunologicznych znanych jest we współczesnej medycynie bardzo wiele. Zaliczyć do nich można również chorobę Ormonda. Określana jest ona również mianem idiopatycznego pozaotrzewnowego zwłóknienia. Chociaż schorzenie te po raz pierwszy zostało opisane już w pierwszych latach minionego stulecia, to jednakże uwagę zwróci dopiero opis, jaki pojawił się przed sześćdziesięcioma jeden laty. Dokonał go John Kelso Ormond – nie żyjący już urolog rodem ze Stanów Zjednoczonych. Jakie są przyczyny tej choroby, tego tak do końca ciągle nie wiadomo. Zdaniem wielu naukowców, ma ona podłoże o charakterze genetycznym, ale to też nie jest nic pewnego. Zdecydowanie częściej dotyka ona mężczyzn aniżeli kobiet – przy czym w każdym przypadku występuje u pacjentów dorosłych. Powiązana jest z wieloma innymi autoimmunologicznymi chorobami. Zazwyczaj rozwija się dość wolno. Pośród pierwszych najbardziej niepokojących jej objawów wymienić w tym miejscu należy dolegliwości układu moczowego, potem dochodzą inne. Kolejną przedstawicielką chorób autoimmunologicznych jest cukrzyca typu 1. Określana jest ona również mianem cukrzycy insulinozależnej. Choroba ta, jeśli u pacjenta nie zostanie włączone leczenie właśnie za pomocą insuliny, doprowadza do śmierci. Polega ona na tym, że – mówiąc najogólniej – trzustka nie produkuje insuliny. Całkiem możliwe, że za parę lat wyleczyć te przewlekłe schorzenie będzie można dzięki transplantacji trzustki lub wysp trzustkowych, gdzie produkowana jest w organizmie insulina. Cukrzyca typu 1 objawia się na kilka rozmaitych sposobów. Cierpiąca z jej powodu osoba staje się nagle senna, cały czas odczuwa zmęczenie. Ma również niepohamowany apetyt i pragnienie. Zaczyna chudnąć, często towarzyszą temu nudności. Ma także problemy z ostrością widzenia. Po wykonaniu stosownych badań okazuje się, że iż w jej moczu obecne są ciała ketonowe oraz glukoza. Bardzo często dochodzi do tego charakterystyczny zapach oddechu – jest to zapach acetonu. Insulinę podaje się w zastrzykach.